.: FRIENDS :.
.: SITE MENU :.
.: BANDS :.
- - Alice In Chains
- - Audioslave
- - Bush
- - Cantrell Jerry
- - Cornell Chris
- - Earth
- - Fastbacks
- - Fluid
- - Foo Fighters
- - Green River
- - Gumball
- - Hole
- - Killing Joke
- - Lanegan Mark
- - Love Battery
- - L7
- - Mad Season
- - Melvins
- - Mother Love Bone
- - Mudhoney
- - Nirvana
- - Pearl Jam
- - QOTSA
- - 7 Year Bitch
- - Screaming Trees
- - Seaweed
- - Skin Yard
- - Sonic Youth
- - Soundgarden
- - Sponge
- - Spys 4 Darwin
- - Stone Gossard
- - Stone Temple Pilots
- - Supersuckers
- - Sweet75
- - Tad
- - Temple Of The Dog
- - The Gits
- - The Vaselines
- - Three Fish
.: PARTNERS :.
| |||||
| |||||
| Musiało się tak stać prędzej czy później. Nie wiem czy zeszli się pod presją wytwórni, czy też z własnej woli. Wiem jednak, że dobrze się stało. Płyta co prawda nie jest tak wyśmienita, jak ta poprzednia, którą zespół żegnał się z nami, ale i tutaj jest na czym powiesić ucho. Dużo świetnych pomysłów, bogate aranżacje utworów, bardzo dużo urozmaiconych pod względem nastroju kompozycji. Kwartet buja nastrojami i nami zarazem w różne strony, ale robi to z klasą. Płytę rozpoczynają trzy wyśmienite czady. Po nich następuje coś w rodzaju przyjęciówki ("Church On Tuesday"), kompozycja tak charakterystyczna dla ich pierwszych dwóch płyt. Później mamy rewelacyjny "Sour Girl", beatlesowski numer utrzymany w średnim tempie, gdzie Scott obejmuje nas całym ciepłem swego głosu. Aż trudno jest uwierzyć, słuchając tego nagrania, że facet sam siebie niszczy przy pomocy heroiny. W następującym po tym nagraniu utworze "No Way Out" Kalifornijczycy wspinają się na wyżyny swoich możliwości i łoją jak Alice In Chains za najlepszych czasów. Weiland swobodnie upadabnia swój głos do Layne'a Staley'a, aby po chwili przejść w zupełnie inne rejestry. Podobne rzeczy dzieją się w "MC5". | Kwartet broni się znakomicie tą płytą. Potrafi połączyć jak mało kto mainstream z awangardą, znaleźć złoty środek między popem a alternatywą, pięknie odświeżyć zapomniany grunge, zagrać przebojowo i rockowo zarazem. Mają dar obdarzania nas zarówno delikatnymi, pięknymi kompozycjami jak i pełnymi emocji ekspresyjnymi nagraniami. Zespół ma olbrzymi charakter i to czuć. Potencjał drzemie w nich ogromny. Podejrzewam, iż nawet nie będąc w formie są w stanie stworzyć rzecz godną uwagi. Myślę iż doskonale się uzupełniają i pomimo wielu tarć pomiędzy nimi są w stanie stworzyć doskonały kolektyw. Dobrze, że się zeszli, bo udowodnili nam i chyba sobie samym, że są w stanie robić rzeczy oddziaływujące na innych. STP to bardzo silny narkotyk, a od muzyki Stone Temple Pilots można też się nieźle uzależnić. Uważajcie !
| ||||
