Grunge SoundGrunge Sound

Marzenia małych chłopców niekiedy się spełniają. Nirvana bez wątpienia była jedną z największych gwiazd 1992 roku. I w ten sposób Kurt Cobain zyskał okazję, aby się przekonać, że bycie idolem milionów nie jest tylko i wyłącznie głupotą. Czasem może stać się udręką:
"Wciąż docierają do mnie jakieś nowe plotki dotyczące mojej osoby. Mam tego już dokładnie dość. Jeżeli mam ochotę brać narkotyki, to jest to moja sprawa. A jeśli ich nie biorę, to także wyłącznie moja decyzja".
Brzmi to dość stereotypowo - grupa, która nagle znalazła się na szczycie list przebojów, nie była na to dostatecznie przygotowana. Razem z popularnością przyszło zwątpienie, niepewność, rozczarowanie. Wokalista Nirvany rzeczywiście chętnie opowiada o cieniach przemysłu rozrywkowego, o panujących w nim układach. Podobno jego zespół zmuszony został do występu na uroczystości wręczenia nagród MTV. W razie odmowy groził mu bojkot ze strony tej stacji. Twierdzi także, że stracił zupełnie kontrolę nad tym, co się stało. I że został kompletnie wykorzystany.
A jednak, mimo wszystko, Kurt nie popada w schemat narzekającej, sfrustrowanej gwiazdy. Dobrze potrafi ocenić swoją sytuację. I wie, że tak naprawdę to on sam do niej doprowadził:
"Pozwoliłem pod koniec, żeby płyta została wyprodukowana nieco łagodniej, nieco bardziej komercyjnie, niż tego chciałem. Nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Chyba z powodu cholernego zmęczenia ciągłym słuchaniem tych samych piosenek po kilka razy. A może chciałem zobaczyć jak daleko możemy się posunąć, jak bardzo popularni możemy się stać? Bo wiedziałem, że staniemy się popularni. Nie przewidziałem jedynie, że zajdzie to aż tak daleko".
Ta zupełnie nowa sytuacja oznaczała dla Cobaina przede wszystkim szereg wyzwań. Zachować niezależność, uratować swoją prywatność, a przede wszystkim jednoznacznie ustosunkować się do odniesionego sukcesu. Czy sukces jest czymś złym? Zależy, jakiego rodzaju sukces. Sukces w ogóle? Sukces finansowy? Popularność w zespole rockowym?
"Dla większości ludzi oznacza to wielką popularność, mnóstwo sprzedanych płyt i kupę zarobionej forsy. I jeszcze to, że stajesz się osobą publiczną. Ja uważam, że osiągnąłem sukces, ponieważ do tej pory nie poszedłem na żaden kompromis. Ale to tylko sukces artystyczny. Co do innych rzeczy, to realizuję utarty schemat".
W tym schemacie mieści się także wspomniane przez Kurta bycie osobą publiczną. Uciekając przed nagłą popularnością, Cobain razem z rodziną przeprowadził się do Los Angeles.
Wprawdzie i tutaj ludzie rozpoznają go na ulicy, jednak nie jest to już tak uciążliwe. Nikt już nie wytyka go palcami, nikt nie próbuje na siłę nawiązać z nim znajomości. W końcu w tym mieście na co dzień można spotkać kogoś o wiele sławniejszego niż lider popularnego zespołu rockowego. Mimo to Cobain i tu nie odnalazł utraconej równowagi i normalności.